A na Gromniczną, gdy się z kniei zwłóczą
i jak rabusie po polach rozłażą,
za łupem węszą, a złowrogo mruczą
i między sobą na śniegu się swarzą,
i głodnym zębem kłapią,
i dokoła robią wyprawę na uśpione sioła.
Panienka Święta staje
im na drodze
z gromnicą w ręku, wśród
tumanów śniegu
i wilcze stada zatrzymuje
w biegu.
I tak na straży cichej
wioski stoi,
więc napaść przed nią
cofa się i boi,
i nie śmie naprzód iść,
gdy światło zoczy.
Gdy w noc miesięczną wilki
w polach wyją,
ludzie się ze snu budzą
z wielkim strachem
i słychać szepty pod
słomianym dachem:
"W swoją obronę weźmij
nas, Maryjo !"
I znów zasypia z tą ufnością
wioska,
że w śniegach nad nią
czuwa Matka Boska.
Gdy
upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli
Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane
w Prawie Pańskim: każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone
Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie,
zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.
Dziś świętujemy uroczystość Ofiarowania Pańskiego, znane również w tradycji chrześcijańskiej jako święto Matki Boskiej Gromnicznej. Jak Bogurodzica Dziewica niosła w swoich ramionach Światłość prawdziwą, tak też i my, trzymając w rękach widoczny dla wszystkich płomień zdążamy w kierunku tego, który jest Światłem.
Matka Boża Gromniczna zapala w nas na nowo to niegasnące światło wiernej i nieustającej miłości do Jej Syna, które od Pasterki zdążyło już nieco przygasnąć. Dzieci przygotowujące się do I Komunii św. otrzymały piękne, białe świece.
Ksiądz Jan poświęcił te szczególne świece dzieci, jak również te przyniesione do świątyni przez wiernych, zachęcając jednocześnie do wspólnej rodzinnej modlitwy przy ich świetle.
